«صدای شکستن» نمایشنامهای به قلم بهمن فرسی (۱۳۱۲)، نمایشنامهنویس معاصر ایرانی است. «صدای شکستن» مدت ۷ شب در بهمنماه ۱۳۴۸ در دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران به کارگردانی نویسندۀ آن اجرا شد. از این بازی پس از اجرای آن در صحنه، با همان گروه بازیگران و به کارگردانی نویسنده، و کارگردانی فنی امرالله صابری یک ضبط تلویزیونی نیز انجام شد که بلافاصله از تلویزیون پخش گردید.
داستان درباره جوانی به نام فرهاد است که در یک چالش احساسی دچار افسردگی شده و دست به خودکشی زده است. او پیش از مرگ دیدگاههایش را روی نواری ضبط کرده و اکنون در حضور نزدیکانش پخش میشود....
در بخشی از این نمایشنامه میخوانیم:
صحنه: اتاق فرهاد با تغییر نوری که زمانی دیگر را نشان بدهد.
بازی: فرهاد کره را میچرخاند و با شوقی کودکانه فریاد میزند.
فرهاد: فال! فال!... فال! فال!
(چشمهایش را میبندد. انگشت اشارهاش را روی مناطق مختلف کرۀ در حال گردش میسراند.)
اگه کجا بهدنیا میاومدم؟ اگه کجا بهدنیا میاومدی؟...
(در زیر کره انگشتش را به نقطهیی فشار میدهد. کره میایستد. چشمهایش را باز میکند و فریاد میزند.)
فرهاد: اینجا!
(روی زمین دراز میکشد. سرش را میبرد زیر کره تا بتواند نام منطقهیی را که انگشت روی آن گذارده بخواند. انگشتش را برمیدارد و ناگهان قهقههیی کشدار سرمیدهد.)
هههههه هاه آب، هههه، فقط آب، آب بیاسم و رسم. با طبعی انقدر روان و جبون و فرمانبر، باید تو آب بهدنیا میاومدی. (با دست مستقیم به مردم اشاره میکند.) مثل یک هشتپا!
(با صدا و حرکاتی مندرآوردی صدا و حرکات هشتپا را تقلید میکند. و همراه این حرکات آرام به پشت بر زمین میغلتد.)
فرهاد: (با نفسی حاکی از خستگی) روی زمین، تو خشکی، غلط بوده، غلط. بزرگترین، و اولین، و آخرین، و مضحکترین اشتباه. اشتباه غیرقابلجبران. غلط غلط غلط (ناگهان برپامیجهد و روبه مردم) غلط تلخ گزنده.
(نور فرومینشیند.)
