«به ابر تکیه میدهم» مجموعه شعری از مجید اکبرزاده (۱۳۵۸)، است.
در یکی از غزلهای این کتاب میخوانیم:
«گرفته بغض غریبی ره گلویم را
و برده گریه دلتنگی آبرویم را
کسی هنوز پس از سالها نمیبیند
سکوت گم شده در متن های و هویم را
در این دیار غریبم، در این حصار اسیر
گرفته سایه دیوار چارسویم را
کنار بیهدگیها نشاندهاند مرا
و کردهاند پر از هیچ روبرویم را
تمام حجم زمان ساکت است میترسم
که این سکوت بگیرد ره گلویم را»
