هشت کتاب سهراب سپهری(۱۳۵۹-۱۳۰۷)، به انضمام زندگینامه و کتابنامه توسط نرگس علی مردانی (۱۳۵۷)، در این کتاب گردآورده شده است.
در بریدهای از کتاب میخوانیم:
«سهراب سپهری از جمله شعرایی است که شعر نو وی اگر نگوییم بیشتر از دیگران حداقل همسنگ بزرگان شعر نو مورد توجه عموم قرار گرفته است. بی دلیل نیست که اشعار او در افواه مردم کوچه و بازار بصورت تمثیل مورد استفاده قرار میگیرد. سادگی و در عین حال پیچیدگی استعارهها و تشبیهات بدیع از ویژگیهای شعر سهراب است.
گرچه در ظاهر اشعار سهراب نوعی بیم، نا امیدی و بیهودگی را منعکس میکند اما با تدقیق عمیق تر میتوان اشعار سهراب را به دو دوره زمانی تقسیم کرد. در دوره اول که همان دوره جوانی شاعر است بین سالهای ۴۰-۱۳۳۰شمسی نوعی سرخوردگی، یأس، بیم و نقد اجتماعی بن مایه شعر سهراب را تشکیل میدهد. اما در دوره دوم یعنی از سال ۵۹-۱۳۴۰ یک نوع نگرش جدید به زندگی که مربوط به دوره پختگی و اندوختن تجارب اوست دیده میشود. در دوره دوم یأس و بیم و بیهودگی جای خود را به حس نوع دوستی، خوش بینی و امید به آینده، ترویج سادگی و ساده زیستی و آرامش روحی با الهام از طبیعت میدهد.
شاعر میکوشد از کشاکش دعواهای سیاسی که شعرای معاصرش درگیر آنند دوری کند و بجای سطح به عمق بپردازد. آرامش روحی ناشی از آشنایی با ادیان شرقی و قریحه ذاتی شاعر که متأثر از پرورش در محیط مذهبی زادگاهش است، به او کمک میکند به خلق آثار نو و متمایز با دیگران بپردازد. او ریشههای دردهای بشر امروز را بازمیشناسد و به نقد حرص، روحیه نا آرام و زیادهطلبی انسانها میپردازد و آنگاه راه حل خود را ارائه میدهد. راه حل سهراب بسیار ساده است. تأکید بر الهام از طبیعت و دستیابی انسان به آرامش روحی او را از تعدی و دستاندازی به دیگران باز میدارد.»
