«به جستجوی تو» رمانی از یدالله آقاعباسی (۱۳۳۱)، نویسنده ایرانی است.
در بخشی از کتاب میخوانیم:
«هرکه هرچه میخواهد بگوید، من این آدم را نکشتم. من اصلاً آزارم به مورچه هم نمیرسد، چه برسد به آدم. درست است که این وسط ایستادهام. درست است که دشنهای به دستم است. درست است که این دشنه خونآلود است و درست است که یک جسد، جسد یک آدم دراز به دراز افتاده و خرخر میکند و خون از نمیدانم کجایش میزند بیرون. من از چشمهایش میگریزم، از صدایش، میکوشم نشنوم. فقط قدرت حرکت ندارم. جادو شده، مسخ، مجسمه بالای سرش ایستادهام و پاهایم یارای رفتن ندارند. حس میکنم تمام شهر از توی تمام پنجرهها دارند سرک میکشند. چشمهای از حدقه درآمده، سکوت مرگ و این آدمی –جسدی؟- که اینجا افتاده و دارد خرخر میکند.
اما من نکشتمش. قسم میخورم. من این دشنه را تا حالا ندیده بودم. اصلاً این میدان، این عمارتهای چند اشکوبه، این آدمها، این خندهها، این پچپچهها، این ورد خواندنها، همۀ اینها برایم تازگی دارد. به تنگ آمدهام، از دست خودم. دلم میخواهد این نعش دست از خرخر کردن بردارد، جمع بشود، پا بشود، حرکت کند. با آهنگی که نمیدانم از کجا میآید، آهنگی که توی همۀ شهر طنین میاندازد، آهنگی که از همۀ خانهها بلند میشود، آهنگی که صدها هزار نفر با هم، هماهنگ میزنند، رقصی بکند که تا حالا کسی ندیده باشد. رقصی که شادی گم شده را از زیر خروارها غبار در بیاورد و در هوای منجمد این میدان و در رگهای منجمد من که مجسمه شدهام و تنم از ترس خشکیده منتشر کند. چهقدر آرزو دارم که از ته دل بخندم، چیزی که خیلی وقت است فراموش کردهام. اما حالا چه جای خنده است؟ خنده دل شاد میخواهد، فکر آزاد، که من ندارم.»
